Strona główna > Aktualności > Sprawozdania proboszcza > Komentarz Niedziela 18 marca

Komentarz Niedziela 18 marca

V Niedziela Wielkiego Postu, 18.03.2018 r.

Pierwsze czytanie: Jr 31, 31-34

W odczytanym fragmencie Księgi Jeremiasza usłyszeliśmy zapowiedź przymierza Boga z ludźmi, ale jakże odmiennego od tego, które wcześniej zawarł z Noem, Abrahamem czy z Mojżeszem na Górze Synaj. Poprzednie posiadało swoją zewnętrzną symbolikę, rodzaj widzialnej pieczęci, w postaci łuku tęczy, obrzezania czy baranka paschalnego. Ze względu na popełnione grzechy i odstępstwa narodu wybranego utraciło jednak swą moc. Konieczne było nowe, oparte na odwiecznej miłości Boga Stwórcy do człowieka i wyryte w jego sercu jako symbolu woli, pragnienia i rozumienia. Nowe Przymierze jest o wiele doskonalsze. Nie da się go złamać, bo ludzkie serca ulegną przemianie, ponieważ odtąd będzie w nich wypisane Prawo Boże.

Wszystko, co Izraelici uczynili w przeszłości, zdecydowanie przemawiało przeciwko tak wielkiemu aktowi łaski ze strony Najwyższego. Pan, w swym niezmiernym miłosierdziu, odpuścił Izraelowi jego grzechy. Obiecał powstanie królestwa, opartego na Nowym Przymierzu, zapowiadającym przyjście Mesjasza jako Pasterza odrodzonego narodu.

Obietnica Nowego Przymierza odnosi się również do nas, bowiem przez odkupieńczą śmierć Syna Bożego na krzyżu, odpuszczenie win i obietnicę zbawienia, wszyscy jesteśmy jego uczestnikami. To Przymierze zostało przypieczętowane już nie krwią zwierząt, lecz Krwią Chrystusa, którą przelał dla zbawienia ludzkości, dla naszego zbawienia.

Psalm responsoryjny: Ps 51, 3-4.12-13.14-15

Uważany za jeden z najpiękniejszych psalmów pokutnych w Psałterzu psalm 51 jest z jednej strony wyrazem pokory i skruchy w związku z popełnionymi nieprawościami, z drugiej zaś - pochwałą Bożego Miłosierdzia, miłości i przebaczenia. 

Dawid przyznaje się przed Panem do popełnienia ciężkiego grzechu. Dopuścił się cudzołóstwa z żoną jednego ze swych żołnierzy, którego potem wysłał na pewną śmierć na polu bitwy. Haniebnymi czynami złamał aż cztery przykazania Boże. W jego słowach słyszymy odwołanie do grzechu pierworodnego dla podkreślenia nicości i grzeszności, która przenika całą ludzką egzystencję od narodzin do śmierci. Psalm jest swoistym sądem nad samym sobą, głęboką analizą własnej ułomności. Mówi o grzechu i pokucie, ale jest również przeniknięty ogromną wiarą w to, że Pan ma moc odpuszczania win i nie odrzuca od siebie nikogo, nawet najbardziej zatwardziałego grzesznika, jeśli ten zrozumie swój grzech i wyrazi szczerą, głęboką skruchę. Psalmista ma świadomość własnej niedoskonałości, ale wierzy w możliwość uzyskania Bożego przebaczenia. Wychwala bezgraniczne Boże Miłosierdzie. 

Święty Jan Paweł II, podczas audiencji generalnej 24 października 2001 roku, nazwał ten psalm najgłębszą medytacją nad winą i łaską.

Drugie czytanie: Hbr 5, 7-9

Fragment Listu do Hebrajczyków wprowadza nas w tajemnicę Paschalnej Ofiary Syna Bożego. Chrystus, Najwyższy Kapłan, złożył ofiarę z siebie za nas wszystkich, aby wyprosić dla nas odkupienie i przebaczenie, wypełniając obietnice Ojca. Dzięki Chrystusowi wszyscy staliśmy się narodem wybranym i uczestnikami Nowego Przymierza. Zobowiązuje to nas do trwania przy Chrystusie, niezależnie od okoliczności, w odpowiedzi na Ofiarę, jaką złożył na krzyżu, i cierpienie, jakiego się podjął, aby odkupić całą ludzkość. Jego posłuszeństwo w przyjęciu cierpienia i męczeńskiej śmierci jest dla nas drogowskazem na drodze do Ojca. Poprzez uległość i posłuszeństwo wobec woli Najwyższego, Chrystus uczy nas, jaką postawę życiową przyjąć, jak traktować nasze własne dramaty, rozumieć sens cierpienia oraz tajemnicę śmierci.

"W cierpieniu może wziąć górę rozgoryczenie, ale ważne jest, by zachować milczenie, pozostając przed Bogiem. (...) Gdy ciało jest poddane próbie, jest to uprzywilejowany czas, żeby przyjrzeć się tajemnicy naszego krótkiego życia, które nieubłaganie zdąża ku śmierci." (Kardynał Robert Sarah, Nicolas Diat "Moc Milczenia").

Ewangelia: J 12, 20-33

Jesteśmy dziś świadkami uroczystego wjazdu Pana Jezusa do Jerozolimy. W tłumie, wiwatującym na Jego cześć, dostrzegamy grupę Greków, która z wielkim zainteresowaniem obserwuje rozgrywające się wydarzenia i pragnie poznać bliżej ich głównego bohatera. Grecy, wyznawcy pogańskich bóstw, poszukujący definicji prawdy, dobra i piękna, proszą o możliwość rozmowy z Jezusem, pragnąc poznać głoszoną przez Niego naukę. Nie przez przypadek są świadkami tych wydarzeń. Święty Jan Ewangelista chce nam przez to powiedzieć, że odkupienie i zbawienie dotyczy wszystkich ludzi, bez względu na pochodzenie i wyznawaną wiarę.

Poprzez przypowieść o ziarnie pszenicy wrzuconym w ziemię, Chrystus wprowadza nas w tajemnicę swojej Śmierci. Zapowiada wielkie paschalne wydarzenie, które odmieni dzieje świata i całej ludzkości. Jak ziarno, wrzucone w ziemię, przynosi plon, tak Śmierć Chrystusa jest początkiem nowego życia dla nas wszystkich. To moment, w którym otwiera się nowa rzeczywistość, rozpoczyna nowa era w dziejach świata. Jeden Człowiek umiera za innych, aby mogli oni dostąpić zbawienia. Cytując świętego Atanazego, jednego z Ojców Kościoła: "Bóg stał się człowiekiem, aby człowiek stał się bogiem" i mógł żyć wiecznie. 

Teresa Pieczyńska

Poprawiony (niedziela, 18 marca 2018 00:09)