W Parafii

Wpisany 16 grudnia 2018, 12:48
22
zbiorka-na-wozek-dla-norbertaZBIÓRKA NA AKTYWNY WÓZEK INWALIDZKI DLA CHOREGO NORBERTA MARZĄCEGO O POWROCIE DO SZKOŁY W niedzielę 23 grudnia po każdej Mszy św. odbędzie się zbiórka do puszek na pomoc dla 14-letniego ministranta naszej parafii, który przy wsparciu swoich Rodziców i...
Wpisany 15 grudnia 2018, 20:31
42
og-parafialne-1612-iii-niedz-adwentu1. Dziś o godz. 18,00 Msza św. i spotkanie formacyjne dla młodzieży przygotowującej się do Bierzmowania. 2. W przyszłą niedzielę organizujemy po Mszach św. zbiórkę ofiar na zakup aktywnego wózka rehabilitacyjnego dla naszego ministranta Norberta. 3....
Wpisany 15 października 2018, 11:05
273
pometek-prac-przy-renowacji-witrayRENOWACJA WITRAŻY NA PÓŁMETKU  PROSIMY O WSPARCIE DALSZYCH PRAC  Z radością informujemy, że m.in. dzięki ofiarności naszych Parafian oraz Przyjaciół udało się już wykonać prace związane z renowacją i zabezpieczeniem dwóch z czterech witraży w kaplicy...
Wpisany 19 października 2018, 16:27
478
zmiana-terminu-mszy-w-z-owitkoMSZA ŚW. Z MODLITWĄ O UZDROWIENIE POD PRZEWODNICTWEM O. JÓZEFA WITKO  Uwaga! Informujemy o zmianie terminu najbliższej Mszy Św. z modlitwą o uzdrowienie prowadzonej przez franciszkanina o. Józefa Witko OFM. Z przyczyn niezależnych - zamiast 12 XI 2018 -...

W Kościele

Wpisany 15 grudnia 2018, 22:57
6761
komentarze-do-niedzielnych-czyta-bractwa-sowa-boegoIII Niedziela Adwentu - 16.12.2018 r. Pierwsze czytanie: So 3, 14-17 Głośne, energiczne wezwanie proroka Sofoniasza do radowania się wprowadza nas w trzeci tydzień Adwentu. Adwent ze swojej natury jest radosnym oczekiwaniem na przyjście Pana. Jest...
Wpisany 08 grudnia 2018, 09:04
324
info-dot-i-komunii-w-2019INFORMACJE DLA RODZICÓW PIERWSZOKOMUNIJNYCH DZIECI AD 2019  Poniżej umieszczamy aktualizowane na bieżąco informacje dotyczące przygotowań do sakramentu I Komunii Św. AD 2019: Najbliższa Msza św. i spotkanie formacyjne odbędą się 9 grudnia o godz....
Wpisany 04 grudnia 2018, 10:41
366
informacje-dot-sakramentu-bierzmowaniaINFORMACJE DLA KANDYDATÓW DO SAKRAMENTU BIERZMOWANIA Poniżej umieszczamy aktualne informacje dla kandydatów do sakramentu bierzmowania: Następna Msza św. dla kandydatów i spotkanie formacyjne odbędzie się 16 grudnia o godzinie 18.00 Od tego roku w...
Wpisany 02 grudnia 2018, 02:09
1165
adwent-ad-2018ADWENT AD 2018 W niedzielę 2 grudnia rozpoczął się nowy rok liturgiczny w Kościele, a wraz z nim - Adwent (z łac. adventus - przyjście, przybycie). Jest to bogaty w symbolikę, czterotygodniowy okres przygotowania do nadejścia Pana rozumianego w trzech...
Wpisany 02 grudnia 2018, 01:18
796
wigilijne-akcje-pomocy-potrzebujcymPARAFIALNE AKCJE POMOCY POTRZEBUJĄCYM - WIGILIA AD 2018 Informujemy, że Parafialny Zespół Caritas kolejny już raz organizuje akcję "Drzewko Miłości" polegającą na zakupie drobnych prezentów dla dzieci z ubogich rodzin wg zapotrzebowań wypisanych na...

Na Świecie

Wpisany 31 października 2018, 00:56
104
kapitua-generalna-pasjonistow-w-rzymie47. KAPITUŁA GENERALNA PASJONISTÓW  W dniach 6 - 27 października 2018 w Rzymie odbyła się 47. Kapituła Generalna Zgromadzenia Męki Jezusa Chrystusa (pasjonistów). Tematem przewodnim Kapituły była: "Odnowa naszej misji: Wdzięczność, Proroctwo, Nadzieja",...
Wpisany 07 września 2018, 22:36
1979
wspomnienie-o-p-opiotrze-sobolu-cpŚP. OJCIEC PIOTR SOBÓL CP - WSPOMNIENIE O KAPŁANIE, KTÓRY Z MIŁOSIERDZIEM POCHYLAŁ SIĘ NAD BLIŹNIMI Poniżej zamieszczamy wspomnienie o śp. o. Piotrze i link do artykułu o Nim, jaki ukazał się w "Tygodniku Niedziela". W poniedziałek 11 września 2017...
Wpisany 02 września 2018, 08:57
454
wspomnienie-o-poromualdzie-dobrzyskimWSPOMNIENIE O ŚP. OJCU ROMUALDZIE DOBRZYŃSKIM CP Wspólnota Ojców Męki Jezus Chrystusa (pasjonistów), przeniknięta wiarą w zbawczą moc Krzyża Chrystusowego, powiadamia, że w niedzielę 12 sierpnia 2018 r. w naszym Domu Zakonnym w Łodzi zmarł o. Romuald...
Wpisany 20 stycznia 2018, 00:00
6369
pami-o-po-w-kowalczykuWSPOMNIENIE O ŚP. OJCU WOJCIECHU KOWALCZYKU CP Poniżej zamieszczamy wspomnienie o śp. o. Wojciechu i link do artykułu o Nim, jaki ukazał się w "Tygodniku Niedziela". W sobotę 23 stycznia 2016 roku w Szpitalu Zakonu Bonifratrów Św. Jana Bożego w Łodzi...

Najnowsze w dziale multimedia

Komentarze do niedzielnych czytań Bractwa Słowa Bożego

III Niedziela Adwentu - 16.12.2018 r.

bractwo slowa.

Pierwsze czytanie: So 3, 14-17

Głośne, energiczne wezwanie proroka Sofoniasza do radowania się wprowadza nas w trzeci tydzień Adwentu. Adwent ze swojej natury jest radosnym oczekiwaniem na przyjście Pana. Jest przygotowaniem i uporządkowaniem stanu serca i umysłu oraz stopniowym wchodzeniem w niezwykłą tajemnicę Wcielenia. Właściwie moglibyśmy dzisiejsze wersety odczytać w dniu Narodzenia Pańskiego i byłyby one jak najbardziej na miejscu: "Król Izraela, PAN, jest pośród ciebie! Nie będziesz się już lękać złego!".

Prorok kieruje te pełne obietnic zbawienia słowa do mieszkańców Jerozolimy. Ogłasza, że pokuta, kara za wszelkie niegodziwości, którymi obrażano Boga, została zakończona. Wina została zmazana i nadszedł czas radosnego świętowania, bo Pan jest pośród nas. Bóg zamieszkał w Świątyni pośród swego ludu. Warunkiem było wytrwanie w wierze narodu wybranego, pokuta za wszelkie odstępstwa od wiary i nawrócenie się z pogaństwa sąsiednich narodów. Jahwe wybaczył winy, a swoją obecnością w Jerozolimie potwierdził więź z umiłowanym ludem.

Odnajdujemy tu analogię do stanu naszej duszy sprzed i po spowiedzi. Kiedy skruszeni i żałujący za grzech, otrzymujemy w sakramencie pokuty i pojednania odpuszczenie win, doznajemy niezwykłej oczyszczającej lekkości serca. Radość napełnia serce i czujemy się jak nowo narodzeni - "PAN, Twój Bóg, jest pośród ciebie (...). Będzie się cieszył i weselił tobą, odnowi cię swoją miłością".


Psalm responsoryjny: Iz 12, 2. 3 i 4bcd. 5-6

Radość powracających z niewoli Izraelitów i pochwała Boga Jahwe, to motyw przewodni dzisiejszego psalmu. Wracają, więc do swej ojczyzny, gdzie odbudują domy, gdzie będą wychowywać dzieci i cieszyć się pokojem. Wszystko zawdzięczają Panu Bogu. Pan wysłuchał ich modlitw, pokonał ich nieprzyjaciół i - jak zapowiedział - zwrócił im wolność. Czy można oczekiwać czegoś więcej? Nadszedł czas, aby teraz oni odwzajemnili miłość Wszechmocnego i okazali swą wdzięczność.

Drugie czytanie: Flp 4, 4-7

Radość jest głównym tematem Listu Św. Pawła do Filipian. Choć sam ciężko doświadczony przez pobyt w więzieniu, nie traci radości serca i pokoju ducha, który stara się przekazać ukochanej gminie chrześcijańskiej. Patrząc na jego sytuację, można zadać sobie pytanie o to, co właściwie jest powodem tej radości i pogodnego tonu listu. Sprawiła to głęboka wiara i świadomość nieustannej obecności Jezusa Chrystusa. Radość, którą emanuje Św. Paweł, to Boży dar, którym Apostoł dzieli się z innymi.

Pokładanie zaufania w Panu Bogu i pokój serca są podstawą do tego, aby każdego dnia stawiać czoła wszelkim przeciwnościom. Pan zna nasze myśli i potrzeby. Zanim jeszcze nasze usta w bezwiednej modlitwie błagalnej wypowiedzą prośbę, Pan już działa. Robi to poprzez innych ludzi, ich starania, modlitwy. Kiedy codziennie zatracamy się w pogoni za różnymi dobrami, kiedy bezsilność i bezradność wobec knowań innych odbierają nam radość życia, zapominamy o tym, że mamy przy sobie Ojca, troszczącego się i pochylającego nad nami. On wie, czego nam potrzeba i jak zaradzić wszystkim problemom.

Jako chrześcijanie powinniśmy dawać przykład nieustannego zaufania pokładanego w Panu Bogu, wiary w to, że nigdy nas nie opuszcza, choćby robili to ci, na których najbardziej liczymy. Rozpacz i beznadzieja bowiem, nie licują z naszą wiarą i postawą osoby wierzącej.

Ewangelia: Łk 3, 10-18

Całe jego dorosłe życie było wypełnione troską o los Narodu Wybranego. Było wzywaniem do nawrócenia, do poprawy życia i do miłości bliźniego. Kim był człowiek wygłaszający płomienne mowy i grożący karami Bożymi?

Po Izajaszu, Jeremiaszu i Ezechielu Bóg zesłał Izraelitom nowego proroka. Prorocy zawsze wzbudzali żywe emocje, bowiem problematyka, którą się zajmowali, zawsze była bliska każdemu człowiekowi, szczególnie zaś władcom, do których często kierowali swoje słowa. Prorocy piętnowali zło, wiarołomstwo, wypominali grzechy i grozili surowymi karami Bożymi za brak poprawy. Taki był również Jan Chrzciciel - niezwykły, odważny i bezkompromisowy człowiek, piętnujący wszelki grzech i odstępstwo od wiary. Grożąc gniewem Bożym, jednocześnie zapowiadał nadejście długo wyczekiwanego Mesjasza, który poprzez sprawiedliwe rządy odmieni los wszystkich ludzi.

Święty Jan Chrzciciel to człowiek na Adwent, to głos sumienia na tamte i na te czasy, Nieustannie potrzeba nam proroków takich jak on, ponieważ skala zła przenikającego do naszych serc i niszczącego naszą więź z Panem Bogiem wciąż jest wielka.

Teresa Pieczyńska

Więcej informacji nt. Bractwa Słowa Bożego można znaleźć, "klikając" TUTAJ

***************************************************

II Niedziela Adwentu - 09.12.2018 r.

Pierwsze czytanie: Ba 5,1-9

Tekst z pierwszego czytania Mszy św. jest stylizowany na mowę prorocką Barucha (sekretarza proroka Jeremiasza) do wygnańców żydowskich w Babilonii z VI stulecia przed Chrystusem. Zdaniem większości biblistów Księga Barucha pochodzi historycznie z początków II wieku przed Chrystusem, czyli z końcowego okresu panowania Greków nad Palestyną, choć nie są to jeszcze czasy prześladowań Antiocha IV Epifanesa i Powstania Machabeuszy.

Autor wyraża nadzieję, że Izrael będzie odnowiony moralnie (co symbolizować mają szaty chwały, płaszcz sprawiedliwości oraz korona chwały), a Bóg zgromadzi wszystkich Żydów rozproszonych po całym ówczesnym świecie. Ta nadzieja jest aktualna również dziś. Kościół, Nowy Izrael, nieustannie zanosi prośby do Boga Trójjedynego, aby wyplenił grzech z jego członków i sprawił, by wszyscy ludzie (zagubione Dzieci Boże), doszli do jedności w Jednej Owczarni Chrystusa. Nie dokona się to przez podbój czy manipulację, ale dzięki Łasce i Wszechmocy Bożej. Kościół jest narzędziem Bożym lub - jak to pięknie ujmują dokumenty Soboru Watykańskiego II - Bożym sakramentem zbawienia. Nasze myśli, słowa i pragnienia powinny służyć temu celowi, który jest równocześnie radością Kościoła i naszą radością.


Psalm responsoryjny: Ps 126,1b-2b.2c.-3.4-5.6

Psalm ten wyraża zdumienie i euforię Żydów znajdujących się na wygnaniu w Babilonii. Oto przychodzą nowe czasy za króla perskiego Cyrusa i mogą wrócić do domu. Pan się zlitował. Nawet okoliczne narody chwalą wielkie dzieła Boga. Powrót do Ojczyzny jest widzialnym znakiem obecności i mocy Boga.

Słowo Boże sugeruje również, że po powrocie Żydzi proszą Boga o odmienienie ich losu. Prawdopodobnie oznacza to pomoc przy odbudowie Świątyni Jerozolimskiej. Jest to znak nawrócenia. Pod koniec VI stulecia przed Chrystusem lud Izraela zdaje się na Pana i modlitewnie wzywa jego interwencji, odmiennie niż przed wygnaniem, kiedy nie słuchał głosu Pana. Jest to znakiem dla nas, że nasze życie zależy od Boga i nieustannie musimy zwracać się do Niego o wsparcie, bo jak powiedział Pan Jezus w Ewangelii św. Jana: Beze Mnie nic nie możecie uczynić.

Autor psalmu dostrzega niezwykłą, tajemniczą zależność między cierpieniem a radością, obrazując to sceną siewu i zbiorów. Rolnicy często sieją, nie mając pewności, czy ziemia przyniesie plon. Gdy jednak zbiór jest obfity, zapominają o trudzie i z radością znoszą snopy do spichlerzy. Dobro wymaga trudu, ale wrócimy z naszymi snopami (dobrymi uczynkami) przed Oblicze Pana w niebie.

Drugie czytanie: Flp 1,4-6.8-11

Fragment Listu Św. Pawła jest zaskakujący. Apostoł pisze sugestywnie o radości, tęsknocie i ufności do Filipian. A przecież list ten napisał w więzieniu (być może jest to Rzym, może Efez), świadom prawdopodobnego widma wyroku śmierci. Z czego zatem św. Paweł tak się cieszy? Mianowicie z tego, że Filipianie rozwijają się w miłości braterskiej i szerzą dalej Ewangelię! Niezwykły powód radości! Ten tekst każe mi zastanowić się: czy ja głoszę Ewangelię moimi słowami, postawami, pobożnością... całym życiem. Czy ja umiem się cieszyć, że ktoś odnalazł Boga, przebaczył lub uzyskał przebaczenie, że Kościół się rozwija. I przeciwnie: czy ja smucę się z powodu grzechu swojego lub czyjegoś, z powodu tego, że Wola Boża nie jest wypełniana w świecie? Nasze radości i smutki pokazują nam, jakimi ludźmi jesteśmy wewnątrz.

Jednocześnie Apostoł Paweł uczy zaufania do Boga. Więzienie mogło zachwiać wiarę ucznia Chrystusa. Tyle przecież mógłby zrobić, a tkwi w miejscu. Św. Paweł jest jednak przekonany, że sam Bóg będzie dalej rozwijał łaskę i miłość w życiu Filipian. Nie pokładajmy chorobliwej nadziei w NASZYCH planach. Często nie zobaczymy ich owocu tu na ziemi. Owoc należy do Boga, do nas należy pełnić Jego Wolę - czy będzie to apostolstwo, czy przeciwności życiowe.

Ewangelia: Łk 3,1-6

W powyższym czytaniu znajdujemy jedyną dokładną datę spośród wszystkich czterech Ewangelii. Św. Łukasz uznawał początek działalności Św. Jana Chrzciciela za wydarzenie tak doniosłe w historii świata, że podał ścisłe dane, zarówno, jeśli chodzi o świat rzymski (Tyberiusz, Piłat) jak i żydowski (tetrarchowie, arcykapłani). Rzymianie liczyli historię od założenia Rzymu, Żydzi liczą dzieje od stworzenia świata.

Dla pierwszych chrześcijan absolutną nowością jest przyjście na świat Chrystusa i Jego działalność zbawcza. Od tamtej pory dla ludzi wierzących istnieje tylko dziś - okres łaski i przebaczenia w Jezusie Chrystusie. Może być rok 27, może być 2018, ale Boże Zbawienie jest dalej aktualne, darmowe i dostępne dla każdego. Jest to wiadomość, która zmusza do zmian w swoim życiu, do duchowego ruszenia z miejsca. Św. Jan Chrzciciel otrzymawszy Słowo od Boga, wyrusza z pustyni i obchodzi całą okolicę nad Jordanem. Treść Ewangelii zmusza mnie do zajęcia stanowiska: czy ja chcę walczyć z moim grzechem i powierzyć życie Bogu (symboliczne prostowanie krzywych dróg), czy też chcę zostać w swoim duchowym lenistwie i marazmie. Tutaj nie ma miejsca pośredniego. Brak decyzji jest również decyzją - decyzją na nie. Chwila obecna, chwila, kiedy czytasz tę słowa jest chwilą wyboru.

ks. Mateusz Oborzyński

Więcej informacji nt. Bractwa Słowa Bożego można znaleźć, "klikając" TUTAJ

***************************************************

Pierwsze czytanie: Lb 11, 25-29

Tekst o rozciągnięciu Mojżeszowego charyzmatu na szersze gremium pokazuje, że biblijna wizja Ludu Bożego nie jest klerykalna i nikt nie ma monopolu na Ducha Świętego. Istnieje wprawdzie hierarchia - w następnych rozdziałach Bóg upomni się o przywództwo Mojżesza wobec buntu Miriam i Aarona (por. Lb 12, 1-8) oraz ukarze wywrotowe stronnictwo Koracha, Datana i Abirama (por. Lb 16, 1-3.8-11.27.32-35), ale Opatrzność pozwala największemu z proroków odkryć, że jednostka nie udźwignie ciężaru odpowiedzialności za wszystkich i wszystko (por. Lb 11, 14). Próbując to robić, przywódca "zamęczy siebie i lud", jak trzeźwo zauważył w innym miejscu teść Mojżesza (por. Wj 18, 18).

Udzielenie prorockiego natchnienia dwóm członkom starszyzny, zawieruszonym (nie wiedzieć czemu) gdzieś w obozie, na oczach przypadkowych widzów stało się okazją do przepowiedni ukrytej w westchnieniu Mojżesza: "Oby tak cały lud Pana prorokował!" Ludem prorockim okaże się nowotestamentowy Kościół - gdzie Bóg da wszystkim Ducha spoczywającego na Chrystusie (por. J 1, 32-33), żeby ten Duch objawiał się "w każdym dla wspólnego dobra" (por. 1 Kor 12, 7). Choć istnieje hierarchia odpowiedzialności i podział ról, to jednak nikt nie powinien być biernym "laikiem", bo stanowimy różne organy jednego Ciała, żeby współdziałać "napojeni jednym Duchem" (por. 1 Kor 12, 13).

Psalm responsoryjny: Ps 19 (18), 8.10.12-13.14

Możemy dać się prowadzić radości z powodu Słowa Bożego, z powodu jego prorockiej mądrości. Jako uczniowie tego słowa jesteśmy ludem proroków. Ale jesteśmy nim wyłącznie jako Boże dzieci, świadome swej małości wobec Pana (tak zwana "bojaźń Boża" to respekt dla obiektywnie Najwyższego, rozkochany szacunek) i dające Mu się wychowywać. Niech nas Bóg broni od pychy, tego wirusa głupoty niesprzecznej z inteligencją, choroby diabła, którą on rozniósł po świecie.

Drugie czytanie: Jk 5, 1-6

Wiele razy różni komentatorzy podkreślali, że Pismo nie potępia samego posiadania, tylko towarzyszący mu egoizm. Nie zmienia to faktu (na który Słowo Boże szczególnie nas uczula), że posiadanie bywa życiową ambicją, sensem egzystencji, bożyszczem - a drugą stronę tego medalu stanowi krzywdzenie innych lub obojętność na ich los (por. Łk 16, 19-20). Próba "zachowania życia" za pomocą mnożenia materialnych zabezpieczeń zdobytych kosztem bliźnich skutkuje utratą wszystkiego (por. Łk 9, 24-25) - bo oto wszystkim stało się dla człowieka coś, co z natury rzeczy przemija.

Złudna siła i równie złudne znaczenie dawane przez bogactwo zderzają się z twardym "Nie!" Boga (czyli Jego gniewem), tym bardziej, że bazują na krzywdzie słabszych - a żywy Bóg Objawienia zawsze staje po stronie tych ostatnich (sierot, wdów, migrantów, uciśnionych, wykluczonych, chorych). Warto o tym pamiętać, kiedy kuszą nas konsumpcyjne wzorce i narcystyczne ideały, które zresztą niszczą też samych swych wyznawców, zabijają duszę dziecka Bożego.

Ewangelia: Mk 9, 38-43.45.47-48

Na początek otrzymujemy od Chrystusa ważną lekcję "ekumenicznej" otwartości - polegającej na tym, że trzymając się wspólnoty zwołanej przez Pana, nie próbujemy zawłaszczać Jego samego. Tradycja apostolska gwarantuje autentyczne spotkanie z Jezusem ("Kto was słucha, mnie słucha", Łk 10, 16), ale nie możemy zabronić Panu działać także w tych, "co nie chodzą z nami". Jeśli On sam, objawiający się w Słowie, intuicji serca lub pod postacią swych "braci najmniejszych" (por. Mt 25, 40.45) wymaga zdecydowanego opowiedzenia się po Jego (lub po ich - potrzebujących) stronie - "Kto nie jest ze Mną, jest przeciwko Mnie" (Łk 11, 23) - to z kolei Kościół ma widzieć sojusznika w każdym, kto go programowo nie zwalcza. Jesteśmy uczniami Miłości, która "we wszystkim pokłada nadzieję" (1 Kor 13, 7) i której Duch "wieje tam, gdzie chce" (por. J 3, 8). Możemy szukać królestwa Bożego w każdym człowieku dobrej woli.

Jednak choć nie mamy prawa osądzać cudzej relacji z Bogiem, to absolutnie nie wolno sprawiać wrażenia (lub, nie daj Boże, naprawdę okazywać) nonszalancji w sprawach wiary. Jesteśmy odpowiedzialni za siebie nawzajem, a szczególnie za "tych małych, którzy wierzą" - za dzieci, młodzież, ludzi prostych, osoby zagubione. Gdyby moja, nielicząca się z ich wrażliwością, swoboda "światłego wierzącego" doprowadziła kogoś do kryzysu lub upadku (por. Rz 14, 13.20-23; 1 Kor 8, 1-2.9-13), to byłaby to zbrodnia, której ciężar obrazuje przywołany przez Jezusa "kamień młyński".

Kamieniem u szyi bywa też przyzwyczajenie się do zła we własnym życiu, gdy jakiś grzech "wchodzi człowiekowi w krew", gdy czuję się bez niego "jak bez ręki". Kto traktuje życie duchowe serio, ten wie, że amputacja jest lepsza niż gangrena. Nie chodzi o to, żeby przekreślić kogoś zmagającego się ze złym nawykiem i wciąż upadającego - przyjaciel Boga codziennie "siedmiokroć upadnie i wstanie" (por. Prz 24, 16), bo Pan przebacza "siedemdziesiąt razy po siedem" (por. Mt 18, 21-22). Chodzi o zdecydowaną niezgodę na własne upadki, o stawanie po stronie Boga przeciw sobie samemu, uparte "nie" wobec głęboko nawet zakorzenionych sposobów patrzenia i reagowania, o radykalne ucinanie okazji do grzechu.

dr hab. Marek Kita

Poprawiony (sobota, 15 grudnia 2018 22:57)

 

Dodaj komentarz

Kod antyspamowy
Odśwież